Το χαμόγελό σου με αγχώνει,

Το να με αγνοείς με σκοτώνει,

Μη γυρίσεις δεν έχω αλλάξει,

Είμαι μόνος με την αγάπη που δε σου φτάνει.

– Δου –

Τον ορίζοντα κοιτώ και απορώ,

Αν υπάρχει κάποιος εκεί όπως εγώ,

Που πονάει καθε λεπτό,

Και αυτή φταίει γι’αυτό.

– Δου –

Το σκοτάδι με έχει κατακλύσει,

Την ψυχή μου έχει φυλακίσει,

Ο φόβος με έχει περιορίσει,

Δεν ξέρω που, όλο αυτό θα καταλήξει.

– Δου –

Αυτά που λέω εδώ,

Δεν έχω θάρρος αλλού να τα πω,

Γιατί φοβάμαι να μην φανερωθώ,

Μίας και η μάσκα είναι αποδεκτή από όλους αυτόν τον καιρό

– Δου –

Αυτό είναι το μόνο που θέλω,

Δύο λέξεις από το στόμα σου να ακούσω,

Για λίγο τα μάτια σου να αντικρίσω,

Μίλα μου λίγο, την αγάπη μου δεν μπορώ να περιορίσω.

– Δου –

Ανοίγω το τετράδιο να δω,

Τι έχω σήμερα να πω,

Πάλι για εκείνη μιλάω προφανώς,

Αλλά δεν έχω το θάρρος να τα πω εδώ.

– Δου –

Ο χρόνος περνά,

Μα ο πόνος δε σταματά,

Γι’αυτό το μόνο που θέλω είναι,

Να είσαι εσύ καλά.

– Δου –

Μη φοβάσαι, σου λέω εγώ,

Θα το περάσουμε μαζί και αυτό,

Και άμα τύχει κάτι κακό,

Θα διασχίσουμε μαζί τον ουρανό.

– Δου –

Η αγάπη είναι αυτό που σε κάνει,

Να διώξεις μακριά την κάννη,

Και άμα τύχει να μην έχεις,

Μίλα, θα τα καταφέρεις.

– Δου –

Μα τι να κάνω τώρα εγώ,

Που δεν μπορώ πια να σε δω,

Δεν ξέρω τι να κάνω, σε αναζητώ,

Μα εσύ έχεις φύγει εδώ και καιρό.

Και με πονάει πάρα πολύ αυτό,

Γιατί έχω πολλά να σου πω,

Γι’αυτό τα έγραψα όλα σε ένα γράμμα για να στο δώσω,

Αλλά δεν κατάφερα ποτέ να σε βρω..

– Δου –